Belcirkel vervolg….

De meneer is gelukkig uit het ziekenhuis 😊 Zaterdag is hij uit het ziekenhuis gekomen.

Het was geen Tia of Herseninfarct (beroerte mag je niet meer zeggen…) geweest maar een halsslagader verstopping. Volgens zijn zoon kan dit geopereerd worden. Maar of én wanneer dat evt gaat gebeuren werd niet duidelijk.

Afgelopen zondag was mijn laatste dag Belcirkel en heb ik hem natuurljk gebeld.

Hij was blij om me te horen, ik ook om hem te horen 😉 Hij vertelde hoe hij de afgelopen dagen ervaren had. Hij vond het ook maar raar dat hij, voordat ‘het balletje’ging rollen, ineens zo vreemd praatte.

Al met al was hij en ook zijn zoon blij dat er zoiets als de belcirkel bestaat.

Ik heb hem fijne feestdagen gewenst en gezegd dat ik hem eind januari weer spreek, daar was hij het mee eens 😉

Belcirkel…

Afbeelding van Alexa via Pixabay

Zoals jullie, waarschijnlijk, weten doe ik 1x in de 4 á 5 weken vrijwilligerswerk. Dan bel ik 7 dagen lang iemand op (een oudere man of vrouw) zodra ze opnemen maken we een kort praatje zodat diegene die ik gebeld heb, de volgende kan bellen. Uiteindelijk belt de laatste mij weer op zodra ‘de cirkel rond is’

Vanmorgen om 9.00 u bel ik diegene op om de cirkel mee te beginnen…

Het eerste wat ik hoor is de televisie, maar niet zijn stem. Uiteindelijk hoor ik zijn stem en vraag of alles goed is… Hij zegt ja en begint te murmelen. Dat versta ik natuurlijk niet, dus vraag ik of hij de televisie wat zachter wil zetten.

Hij begint weer te murmelen en dat was voor mij een teken dat het niet goed met hem ging. Ik heb tegen hem gezegd dat ik zijn zoon ging bellen.

Zijn zoon zou bij hem gaan kijken. Uiteindelijk ben ik alsnog langs de man gegaan, mede om te zien hoe het ging. Ik had er geen goed gevoel over.

De zoon is naar zijn vader gegaan en ik kwam ook aan. Ik zag de man die ik moest bellen en zag en hoorde aan zijn stem dat het niet goed ging. Maar geukkig was zijn zoon er nu.

Ik ben weggegaan maar heb wel gevraagd of de zoon mij op de hoogte wilde houden.

Dat heeft hij gedaan, de zoon had de dokter gebeld, die de ambulance en nu ligt de man in het ziekenhuis, terobsivatie.

Naar mijn idee heeft hij een beroerte of tia gehad.

Wordt vervolgd…

Nieuw jaar, nieuwe week 😉

In de laatste maanden van het jaar had ik me weer aangemeld als overblijfjuf op onze plaatselijke basisschool. Daar vroegen ze weer vrijwilligers en ik heb dat altijd erg leuk gevonden. Zeker als in de plaatselijke supermarkt liep én kinderen mij herkenden als juf.

2 weken nadat ik me ‘wederom’ aangemeld had werd ik gebeld. Ze wilden me graag weer hebben als vrijwilligster en ook voor de peuters en kleuters. Hartstikke leuk die ukkies 😉

Van de week werd ik geappt of ik mijn VOG kon aanvragen. Bewijs van goed gedrag zeg maar. Dit heb ik direct aangevraagd en ook al binnen. Morgen gaat mijn eerste dag weer worden als Overblijfjuf 😊

Ik heb er zin in 😉

Het is wat het is…

In totaal ben ik 3 keer ben ik naar de Hospice geweest.

De eerste keer begon ik om 11.00 u in de ochtend. Veel informatie gekregen van 2 heel vriendelijke vrijwilligers.

De 2e keer dat ik er heen ging, stond ik om 06.30 op 😴 want om 07.30 u moest ik op de fiets zitten naar de hospice. Om 07.45 was ik er en begon ik van 08.00 u tot 11.00 u. Dit tijdstip is eerlijk gezegd niets voor mij! Dit ben ik niet meer gewend.

Ook was het nog donker buiten en heb ik gemerkt dat ik een beetje “nachtblind” ben. Ik vond het doodeng om in het donker te fietsen. Ik zag alleen de lichten van de aankomende fietsers maar zag niet wie op de fiets zat.

Vroeger,  toen ik nog bij de post werkte,  draaide ik mijn hand er niet voor om om om 04.30 u op te staan, een half uur later naar mijn werk te fietsen en om 05.30 u te beginnen met werken.

De 3e keer was afgelopen zaterdagavond. Van 19.00 u tot 23.00 u.

Toen ik zaterdagochtend opstond wist ik al dat dit niet mijn dag zou worden. Moe, moe, moe 😔😔😔 Uiteindelijk in de middag nog even dutje gedaan, gegeten, opgefrist en naar de hospice. Gelukkig voelde ik me door het dutje wat beter. Kees bracht me gelukkig met de auto weg.

Toen ik in de hospice kwam heb ik met de twee andere vrijwilligers koffie gedronken en even gekletst. Dit waren de twee waar ik ook de eerste keer mee meeliep. Na een uurtje vroegen ze aan mij hoe ik het tot nu toe vond.

Ik ben eerlijk geweest en gezegd dat ik hun erg zorgzame, respectvolle vrijwilligers vond,  maar dat dit vrijwilligerswerk voor mij mede door de MS  te zwaar is. Zowel geestelijk al lichamelijk 😞

Ik stop dus als vrijwilliger bij de Hospice. 😞

In het nieuwe jaar ga ik op mijn gemak eens kijken wat er nog meer aan vrijwilligerswerk is.

Hoe was de eerste keer vrijwilligerswerk…

Afbeelding van Mohamed Hassan via Pixabay

Ik liep al 2 weken met gezonde spanning…

  • Zal het niet te zwaar voor me zijn
  • Ga ik gelijk geconfronteerd worden met een overledene

Toen ik bij de post ging werken kon ik me daar wel een voorstelling van maken. Ook zo bij de catering waar ik later ging werken.

Maar nu bij de Hospice vrijwilligerswerk doen daar kon ik me helemaal niets bij voorstellen.

Op woensdag 15 november was het zover. Om 11.00 u begon mijn “eerste dagdeel”

Ik ben heel goed opgevangen door 2 ervaren vrijwilligers. Zij hebben mij alles laten zien en ook hoe alles werkt. Ook wat je moet doen als je denkt dat iemand overleden is..

Het voelde door die vrijwilligers als een warm bad en na 5 minuten voelde ik me al gewaardeerd en gek genoeg voelde ik me thuis. Het klinkt heel raar als je vrijwilligerswerk gaat doen waar mensen komen (de meeste mensen) om te sterven.

Mensen kunnen in de Hospice ook voor een korte tijd worden opgevangen. Bijvoorbeeld na een opname in het ziekenhuis. Dit kan maximaal 2 weken.

Aanstaande woensdag is mijn 2e dagdeel. Van 08.00 tot 11.00 u

Belcirkel

Afbeelding van Sabine van Erp via Pixabay 

Kees leerde ik kennen, in 1999, via internet. De eerste keer dat ik bij hem thuis kwam leerde ik ook zijn ouders kennen. Zijn moeder deed mee aan de belcirkel. Hier had ik nog nooit van gehoord.

Zij belde dan als eerste een oudere dame/heer op, om 9.00 u . Uiteindelijk belde de laatste dame/heer haar dan weer op en zei dat de cirkel weer rond was. Dit is een soort van persoonlijke controle of de mensen überhaupt wel zijn opgestaan.

Sinds 17 april ’23 doe ik dat ook. Dit is mijn eerste week. Elke dag om 9.00 u bel ik, om 9.00 u,  dezelfde dame op. Op zaterdag en zondag is het om 9.30 u.

Even een praatje, vragen of ze lekker geslapen heeft. Hoe het weer is enz enz. Mocht er nou niemand de telefoon opnemen dan moet de deelnemer de volgende bellen totdat “de cirkel” rond is. In dit geval ga ik dan diegene bellen die niet opnam.

Krijg ik dan ook geen gehoor dan hebben we 2 contactnummers. Mochten die ook niet opnemen dan wordt de politie gebeld.

Ik hoef dit maar 1 week in de maand te doen.  En bijvoorbeeld met vakantie of ziekte dat met de vrijwilligers oplossen.

Ik vind het wel nuttig om te doen 😉

 

 

 

Fijn weekend allemaal🐾

Ik weet het even niet…

Zoals jullie (denk ik) weten, doe ik (met veel plezier) vrijwilligerswerk. Ik ga om de week naar een mevrouw toe. En de bedoeling is dat ik ook om de week naar een man ga. Met die mevrouw gaat het afspreken goed. Om de week ben ik bij haar (op een vaste dag) en alleen als ik of zij ziek is, dan komt de afspraak te vervallen. Ik kom vanaf Juni bij haar en tot nu toe is het 1x voorgekomen, dat onze afspraak niet door ging. Ik had toen ontzettend veel last van mijn rug en kon amper opstaan.

Waar het afspreken niet makkelijk gaat, is bij die man. Daar kom ik ook vanaf Juni. Die man heeft net als ik MS, alleen is hij er wat erger aan toe. Door de ziekte van haar man, zit zijn vrouw er soms doorheen. Ik probeer er voor haar te zijn en natuurlijk ook voor haar man. Op deze manier krijgt zij een beetje rust en kan ze wat voor zichzelf doen. Winkelen o.i.d.

Maar de laatste tijd is het zo moeilijk om een nieuwe afspraak met de man te maken, want ze hebben het druk?! Of hij is niet lekker (waar ik alle begrip voor heb, omdat ik zelf ook MS heb en daar dus ook wel eens last van heb) Als ik dat hoor (dat ze het druk hebben), dan vraag ik me af of de vraag naar een vrijwilliger er nog wel is. Als ik dat vraag aan zijn vrouw en ook aan de man, dan wordt er altijd gezegd dat ze blij zijn met mij. Leuk om te horen, maar dat is geen antwoord op mijn vraag.

Om de week bel ik hun op om een nieuwe afspraak te maken, maar iedere keer hebben ze het te druk, dus dan spreken we af dat ik een week later weer bel. Ik heb het gevoel dat ik opdringerig overkom, terwijl ik dat ab-so-luut niet wil zijn 🙁

Vanmorgen was ik weer bij hun, (na een lange tijd) en toen hadden ze visite (een familielid). Op zich is dat niet erg, maar ze wisten dat ik zou komen en ik daar dus tijd voor vrij maak. Ik zou sowieso niet lang blijven, want de man heeft tegenwoordig fysio aan huis en die zou om 11.45 u komen. Maar ik voelde me teveel vanmorgen 🙁 want ik merkte dat bepaalde gesprekken ineens werden afgekapt, omdat ik erbij zat. Begrijp me niet verkeerd, zulk soort gesprekken wil ik niet eens weten, want dat gaat me gewoonweg niets aan.

In de afgelopen 3 maanden (okt, nov, dec) ben ik er 3 keer geweest (met vandaag meegerekend), terwijl de afspraak was om, om de week te komen. Vanmiddag is er voor ons vrijwilligers een kerstborrel, dan wil ik het er toch even over hebben met mijn coach. Misschien is het beter dat er een andere cliënt voor mij gezocht wordt  ❓

Vrijwilligerswerk…

Vanmorgen had ik een afspraak/intake gesprek bij een vrijwilligers organisatie. De organisatie vroeg hoe ik bij hun ben gekomen. Toen vertelde ik dat ik via een vriendin (die ook bij die organisatie zit) het 1 en ander had gehoord en na de website van de organisatie te hebben bekeken, zag ik dat er een jonge meid van 33 een buddy zocht. Dat was voor mij het moment om me in te schrijven.

Ikzelf ben in maart 2011 80 tot 100% afgekeurd, werken doe ik niet meer door MS 🙁 Maar wilde wel iets voor andere mensen doen, met mate, want ik moet wel rekening houden met mezelf.

Ik was wel bang dat de meid die een buddy zocht ondertussen al voorzien was, maar dat was niet het geval. En a.s. vrijdag heb ik een afspraak met haar 😀 ik vind het wel spannend allemaal, maar zin heb ik er zeker in 🙂

Fijne dag vandaag