Belcirkel…

Zoals jullie, waarschijnlijk, weten doe ik 1x in de 4 á 5 weken vrijwilligerswerk. Dan bel ik 7 dagen lang iemand op (een oudere man of vrouw) zodra ze opnemen maken we een kort praatje zodat diegene die ik gebeld heb, de volgende kan bellen. Uiteindelijk belt de laatste mij weer op zodra ‘de cirkel rond is’

Vanmorgen om 9.00 u bel ik diegene op om de cirkel mee te beginnen…

Het eerste wat ik hoor is de televisie, maar niet zijn stem. Uiteindelijk hoor ik zijn stem en vraag of alles goed is… Hij zegt ja en begint te murmelen. Dat versta ik natuurlijk niet, dus vraag ik of hij de televisie wat zachter wil zetten.

Hij begint weer te murmelen en dat was voor mij een teken dat het niet goed met hem ging. Ik heb tegen hem gezegd dat ik zijn zoon ging bellen.

Zijn zoon zou bij hem gaan kijken. Uiteindelijk ben ik alsnog langs de man gegaan, mede om te zien hoe het ging. Ik had er geen goed gevoel over.

De zoon is naar zijn vader gegaan en ik kwam ook aan. Ik zag de man die ik moest bellen en zag en hoorde aan zijn stem dat het niet goed ging. Maar geukkig was zijn zoon er nu.

Ik ben weggegaan maar heb wel gevraagd of de zoon mij op de hoogte wilde houden.

Dat heeft hij gedaan, de zoon had de dokter gebeld, die de ambulance en nu ligt de man in het ziekenhuis, terobsivatie.

Naar mijn idee heeft hij een beroerte of tia gehad.

Wordt vervolgd…