Hier vertelde ik al dat er een hoop gebeurt was en nog steeds gaande is. Over mijn nicht kregen we gister positief nieuws 😀 dus dat is heel fijn. Ik ben zo blij voor haar 😀 haar man en haar ouders. Ze is op de goede weg 🙂
==================
De dochter van ‘mijn mevrouwtje’ had gister, bij ons thuis, het antwoordapparaat ingesproken dat ik vandaag niet hoefde te komen omdat ‘mijn mevrouwtje’ zo benauwd is. Nu geloof ik dat wel want ze ligt niet voor niets met zuurstof.
Even terug naar de eerste keer van de ziekenhuis opname…..
Ik kom al 5 jaar bij ‘mijn mevrouwtje’ dus je zou kunnen zeggen dat ik wel een band met haar heb opgebouwd. Overigens wisten haar kinderen (Zoon en Dochters) ook van mijn bestaan af. Sterker nog, waarschijnlijk hebben ‘de kinderen’ het voorgesteld om een vrijwilligster te nemen, zodat ‘mijn mevrouwtje’ wat te doen had en bezoek kreeg.
Ze heeft in maart 2015 de eerste ziekenhuis opname gehad, waar ik bij toeval achter kwam, omdat niemand me had ingelicht…
Later heeft ze weer een opname gehad en ook daar heb ik niets van gehoord. Nu hoeven ze niet alles met me te delen, maar het zou wel leuk zijn om op de hoogte te worden gehouden.
Ik ging altijd om de week naar haar toe en dat vond ze hartstikke gezellig 🙂 en ik ook.
Terug naar maandagavond…
Wederom zag ik bij toeval dat er gebeld was op de huis telefoon en dat er een voicemail was. Die heb ik afgeluisterd en hoorde ik dat ik vandaag niet welkom was bij ‘mijn mevrouwtje’ omdat ze het zo benauwd heeft.
Om eerlijk te zijn, vond ik het een raar bericht… Er werd ook gezegd dat ze wel weer contact met me zouden opnemen, als ik weer kon komen (lees; opdraven)Â
Ik ben bang dat ik haar niet meer levend zal zien…
Normaal gooi ik mijn kont tegen de krib en doe ik waarvan ik denk, dat dat het beste is. Nu weet ik het even niet meer…Ook omdat haar dochter mijn 06 nummer heeft en zelfs mij in haar Whatsapp heeft staan. Dan is het toch niet teveel gevraagd om mij even op de hoogte te houden…?
Bellen Vonnie, als je haar nog levend wilt zien!
Willen ze het niet is het jammer, maar dan heb je de eer aan jezelf gehouden!
Sterkte! XXX
Hoe herkenbaar! Ik zou, als ik jou was, die mevrouw gewoon gaan bezoeken.
Kinderen van zulke mensen willen nog wel eens ‘haantje de voorste’ spelen en moeder/vader betuttelen… terwijl moeder/vader best nog wel in staat is zelf te bepalen of ze je op bezoek willen hebben of niet.
-x-♥
Ja, ik zou hetzelfde doen als Melodie! Dus gaan en gewoon zeggen dat je de boodschap te laat had gehoord. Zo’n familie lid wil vaak de regie in handen houden, Jij hebt het recht om te weten hoe het met mevrouwtje gaat! Je kan ook een kaart sturen.
Bedankt voor je bezoek op mijn blog. Ja ik ben in 1933 in Rotterdam geboren, maar heb er maar kort gewoont. We woonden in Indië tot eind1945. Mijn vader werkte in Indonesië. Ik heb in het jappenkamp gezeten tot het eind van de oorlog. Zodoende!
Bedankt voor je deelname aan ABCWednesday!
Wil, ABCW
Weet je, ik vraag me af wie er nu wil dat jij niet komt!! De dochter, omdat ze denkt dat het teveel is voor jou mevrouwtje, die ondertussen maar ligt uit te kijken naar jou, of je mevrouwtje zelf, die zich misschien wel schaamt omdat ze daar maar ligt te liggen en jou als vrijwilliger niets kan bieden.
Ik zou die dochter bellen en deze vraag gewoon voorleggen. Jij hebt in al die jaren een relatie met haar opgebouwd en mag, zeker voor jou mevrouwtje, nu niet weg gemoffeld worden. Gewoon actie ondernemen.
Als ik jouw was dan zou ik gewoon op bezoek gaan bij haar